We leven in een spiegelpaleis waarin waarheid verwrongen wordt tot leugen en leugen gepresenteerd wordt als waarheid. In dit spiegelpaleis lijken machthebbers weldoeners, en hun agressieve stoottroepen rebellen, terwijl de echte rebellen het zwijgen wordt opgelegd. Geduldig op de feiten wijzen is ons enige wapen, maar soms is het moeilijk om beleefd te blijven.

In zijn lezenswaardige werk ‘On Liberty’ legde John Stuart Mill uit dat lakeien van de macht ongestraft persoonlijke aanvallen kunnen plegen en kunnen schelden, maar dat dit niet geldt voor critici. “Over het algemeen kunnen afwijkende meningen alleen gehoor vinden door weloverwogen taalgebruik en de grootste voorzichtigheid bij het vermijden van onnodige beledigingen.”

Beleefd rebelleren is ook niet welkom

Dat is een belangrijke reden waarom ik mijn uiterste best doe om beleefd en feitelijk te blijven. Maar mijn zelfbeheersing werd deze week aardig op de proef gesteld. Kort na elkaar kreeg ik twee mails. De eerste was van de persvoorlichter van Save the Children, de tweede was van de Nieuwsuurredactie.

In beide gevallen kreeg ik die ‘antwoorden’ vermoedelijk alleen omdat ik zo had aangedrongen; het waren afpoeiermailtjes. Terwijl ik nog nadacht over deze mailtjes, bleek dat de VN rapporten over de voedselsituatie in Gaza had afgeschermd, nadat onderzoekers uit het bronmateriaal zélf geconcludeerd hadden dat er geen honger in Gaza is, en dat er nooit een hongersnood is geweest.

Muren van machthebbers

Dit was exact waar mijn laatste stuk over ging, en zo zag ik drie artikelen achter elkaar stuklopen op de muren van bedrog, manipulatie en de volstrekte weigering om daar ooit verantwoording over af te leggen. De zoveelste oproep vanuit de gevestigde media om X (voorheen Twitter) te saboteren was de spreekwoordelijke druppel die mijn emmer deed overlopen.

In een bittere tweet schreef ik: “De belangrijkste reden dat de gevestigde orde zo de pest aan sociale media (en vooral @X!) heeft, is omdat deze kaste NIET tegengesproken wenst te worden. De smoezen zijn altijd en eeuwig ‘haat en kinderporno’, de werkelijke reden: ze willen totale controle.” Want had ik ooit die stukken kunnen schrijven zonder de toegang tot factcheckers op X?

Op dat moment wist ik nog niet dat de ‘factcheckers’ van Facebook mijn laatste artikel geflagd hadden als ‘gedeeltelijk onjuist’. Hun argumentatie: ‘We moeten vertrouwen op de autoriteiten!’ Dat waren dus precies die autoriteiten waarvan net is aangetoond dat ze hun feiten aanpassen om tot de gewenste conclusie te komen: Israël moet schuldig zijn.

Erwin van Veen

Het mailtje van Nieuwsuur had betrekking op mijn stuk over Midden-Oostendeskundige Erwin van Veen. Dit artikel verscheen al zes weken geleden. Het was een gewaagd stuk, omdat het uitgelegd kan worden als een persoonlijke aanval. Maar deze man is een van de vaste duiders van Nieuwsuur; dat een toonaangevend programma zijn rabiate anti-Israëlactivisme presenteert als neutrale duiding is ernstige misleiding.

Dus mailde ik de Nieuwsuurredactie over mijn artikel, en schreef: “Volgens uw journalistieke code staan bij Nieuwsuur onafhankelijkheid en onpartijdigheid voorop. Hoe waarborgt u de neutraliteit van Nieuwsuur? En als u weet dat iemand bevooroordeeld is, vindt u dan dat zo iemand regelmatig onweersproken als duider in uw programma kan optreden?”

Weken bleef ik mailen en kreeg steeds het automatische antwoord. Totdat de Nieuwsuurredactie uiteindelijk dit mailtje stuurde:

“Nieuwsuur stelt alles in het werk om de oorlog die sinds 7 oktober 2023 woedt zo compleet en duidelijk mogelijk te verslaan. Vele deskundigen, betrokkenen en experts hebben bij ons hun licht laten schijnen over de ontwikkelingen in Israël, Gaza en het verdere Midden-Oosten. Daarmee proberen wij een zo compleet mogelijk beeld te geven van wat zich daar afspeelt, zowel op menselijk als geopolitiek niveau. Erwin van Veen is daarbij een van de vele (wetenschappelijke) deskundigen die zijn analyse geeft.”

Geen kritiek op de autoriteiten

Wie meer wil weten over de kwaliteit van de uitzendingen van Nieuwsuur over dit onderwerp, verwijs ik naar de officiële klacht die ik eind 2024 al indiende. Antizionisten kunnen gerust zijn: de NPO-Ombudsman en het Commissariaat voor de Media hebben die bekwaam naar de doofpot verwezen. Voor een meer uitgebreide analyse van de NOS-berichtgeving over Israël verwijs ik u naar ons rapport hierover dat eveneens in de doofpot is beland.

De verslaggeving van Nieuwsuur en de NOS op dit dossier is zo ver onder de maat dat vrijwel elke uitzending stof genoeg biedt voor een vernietigend artikel. Toch bestaat Nieuwsuur het om zo’n afpoeiermailtje te schrijven, met aan het eind nog een steek onder water: Van Veen is namelijk een ‘wetenschappelijke’ deskundige. Hoe durf ik het te wagen om hem te bekritiseren?

Dat is het enige argument dat dergelijke media hebben: een beroep op autoriteit. Een inhoudelijk antwoord kúnnen ze niet geven, omdat ze op inhoud hopeloos tekortschieten. En helaas geldt dit niet alleen voor Nieuwsuur en de NOS, het geldt voor al die zogenaamde kwaliteitsmedia die ons land ‘rijk’ is. Als u vindt dat ik in dit stuk te vaak naar mezelf link: de onderbouwing zit in al die artikelen.

Save the Children

En dan was er nog dat stuk over Save the Children. Vindt u het logisch dat een ngo een grootscheepse donatiecampagne houdt voor Gaza nadat die ngo door eigen toedoen niet meer in dat gebied kan werken? Dat vond ik niet. Dus zette ik de feiten op een rijtje en stelde een paar vragen aan deze weldoeners. Hier zijn de vragen.

  • U heeft al weken een grote wervingscampagne lopen voor kinderen in Gaza. Maar u heeft geen Israëlische registratie meer om in Gaza te werken. Hoe kunt u daar dan donaties voor vragen?
  • Kunt u aangeven of de donaties inderdaad volledig besteed zullen worden aan hulp in Gaza? En zo niet, kunt u dan aangeven hoe het geld verdeeld zal worden over Gaza en andere doelen?
  • Kunt u aangeven hoe wordt gewaarborgd dat donaties die voor Gaza worden geworven ook daadwerkelijk ten goede komen aan hulp in Gaza?
  • En zal achteraf in een jaarverslag of andere openbare rapportage bekend worden gemaakt hoeveel deze campagne heeft opgebracht en op welke wijze het geld besteed is?
  • Als Save the Children inderdaad nog werkzaam is in Gaza, om wat voor werk gaat dat dan? En in hoeverre kan dit werk nog doorgaan zonder Israëlische registratie?

Het antwoord – na enig aandringen – had komisch kunnen zijn als het niet zo triest was geweest.

“Bij uw eerdere contact is niet kenbaar gemaakt dat u journalistiek werk deed, noch dat u met het oog op publicatie om een reactie vroeg of dat er een deadline was. Een vraag die via de donateursservice binnenkomt, bereikt ons niet als persverzoek en kent niet de behandeling die daarbij hoort. Wij zijn dan ook pas op de hoogte van uw artikel nadat het al was verschenen. Had u het tijdig en via de gebruikelijke persafdeling kenbaar gemaakt, dan hadden wij daarop kunnen reageren. U vraagt ons nu pas na publicatie om een reactie op een opiniestuk, en daar gaan wij doorgaans niet inhoudelijk op in.”

Anti-Israëlnetwerk

Geef vooral gul aan Save the Children… als het u niet uitmaakt waar het geld terechtkomt. Zowel aan donateurs als aan publicisten legt deze organisatie geen verantwoording af. En dat terwijl ik in mijn stuk aantoonde dat Save the Children een loopje met de waarheid neemt en liever inmenging van Hamas tolereert dan tegemoet te komen aan volstrekt redelijke eisen van Israël.

De persvoorlichter van Save the Children blijkt journaliste Leonie Coppes te zijn, ook bekend van anti-Israëlstukken in de Volkskrant, Follow the Money en Vrij Nederland. Daarmee is zij een kenmerkend voorbeeld van de versmelting van activistische ngo’s en media: hetzelfde holle activisme, en dezelfde afkeer van inhoudelijk debat.

Net als onze ‘kwaliteitsmedia’ voeren ngo’s als Save the Children campagne tegen Israël. Hun misleiding kunnen zij makkelijk volhouden omdat zij allemaal elkaar dekken. Begrijpt u nu waarom ze zo’n hekel hebben aan X? Daar kunnen mensen zomaar feiten checken en elkaar op de hoogte brengen. Vrijheid van meningsuiting is altijd de grootste bedreiging voor autoriteiten die hun macht misbruiken.

De waarheid verhullen

En zo kom ik vanzelf bij mijn laatste stuk aan, waarin ook een hoofdrol was weggelegd voor het netwerk van ngo’s, de VN en de media. In dat artikel legde ik aan de hand van officiële bronnen uit dat alle hysterie over hongersnood in Gaza vooral een wapen was in de propagandaoorlog.

Ngo’s blijken rapporten op te peppen met slecht onderbouwde cijfers en hun conclusies lopen steeds op dezelfde beschuldiging uit: ‘Israël gebruikt honger als wapen’. De gevestigde media checken die rapporten niet en doen er zelfs een schepje bovenop door artikelen en foto’s te plaatsen die de beschuldigingen versterken.

Als onafhankelijke onderzoekers vervolgens wel de fouten in de rapporten aantonen, berichten deze media hier niet over. En deze week besloot de VN zelfs de rapporten ontoegankelijk te maken voor die lastige critici. Het afschermen van de waarheid is door deze lieden zo vervolmaakt, dat het hopeloos lijkt om er nog tegenin te gaan. Gelukkig was er toch een scheurtje in het bastion. De volgende dag herstelde de VN de toegang tot de gegevens.

Grenzen aan geduld

Soms is het erg moeilijk om beleefd te blijven tegen deze machthebbers. We moeten maar blijven veinzen dat zij betrouwbaar en fatsoenlijk zijn, en het beste met ons voor hebben. Zodra wij het wagen om hun leugens bloot te leggen, brandmerken zij ons als extreemrechtse populisten die eigenlijk niet tot het publieke debat zouden moeten worden toegelaten. Verbied X!!

Of het nu gaat over immigratie, klimaatbeleid, de boeren of – vooral – Israël, het is bijna een doodzonde om in te gaan tegen het dominante narratief. En denk erom, als wij een vertegenwoordiger van deze kaste bij name noemen – in dit stuk Erwin van Veen en Leonie Coppes – dan telt dat als persoonlijke aanval. Want hun misleiding mag niet benoemd worden.

Misschien dat ik overmorgen weer geduldig kan zijn. Maar deze week heb ik er even schoon genoeg van en neem ik geen blad voor de mond. We worden geregeerd door leugenaars, en de meeste machthebbers zijn niet eens democratisch gekozen. Ze opereren via de hierboven genoemde netwerken, inclusief de ambtenarij, en zetten democratisch gekozen politici onder druk.

Tegen deze macht is rebellie heel hard nodig.

 

U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en podcasts? Volg Maaike op Twitter.