Je kunt je thuis opwinden over wat er in de wereld gebeurt, je kunt ook in actie komen. Sinds oktober 2018 ben ik opiniestukken gaan schrijven, eerst op Saltmines.nl en later op OpinieZ.com. In 2019 ging ik op Twitter en kwam daar al snel in allerlei discussies terecht.
Eén van die discussies maakte mij bewust van het gebrek aan kennis bij veel mensen over wat er in onze oude stadswijken is gebeurd. Zelf kom ik uit de Haagse Schilderswijk, en ik besloot daar een boek over te schrijven: Het verdriet van de Schilderswijk.
Intussen ging ik verder met schrijven over politiek en maatschappij, en ik werd steeds ongeruster over de ondermijning van onze democratie, die naar mijn mening vooral tot uiting kwam in onderdrukking van het publieke debat. Dit leidde tot mijn tweede boek: Debat ongewenst.
Beide boeken zijn uitgekomen bij uitgeverij Blauwburgwal, een uitgever die ruimte biedt aan de belangrijkste diversiteit: die van meningen. Hieronder vindt u meer informatie over mijn boeken.

Het verdriet van de Schilderswijk

Hoe heeft de Schilderswijk zo kunnen veranderen?
Dat was de vraag die mij bezig hield, en in het Haags Gemeentearchief vond ik antwoorden. In Het verdriet van de Schilderswijk doe ik verslag van mijn speurtocht door oude verslagen van raadsvergaderingen en andere documenten.
Bij alle lijnen die ik volgde, kwam ik hetzelfde kernprobleem tegen: de houding van de bovenklasse tegenover de onderklasse. Deze houding zorgde uiteindelijk voor de verdrijving van vrijwel alle oorspronkelijke bewoners, en de creatie van een getto voor immigranten die elders in de stad niet welkom waren.
Het is een verdrietig verhaal, en het zou goed zijn als onze bestuurders ervan zouden leren.

Debat ongewenst

Aversie tegen debat lijkt het nieuwe normaal te zijn.
Opiniemakers, politici, wetenschappers, bestuurders en journalisten poneren steeds vaker meningen over onze maatschappij zonder werkelijk in gesprek te gaan met degenen waarover ze zoveel te zeggen hebben. Maar wie alleen maar zendt en niet luistert, verstart in zijn gelijk en ziet zijn eigen blinde vlekken niet meer. Juist vanuit de bevoorrechte klasse is dit een griezelige ontwikkeling, en we zien dan ook dat er steeds meer oproepen zijn tot censuur en allerlei dwangmaatregelen. Daarom heb ik in dit boek gedocumenteerd hoe het vrije debat wordt aangevallen, en waarom het belangrijk is dat we ons daartegen verzetten.