Deze twittercolumn was een spontane reactie op de eerste tweet in dit stuk, die een nieuw NOS-op-3-filmpje onder de aandacht bracht. Natuurlijk kan ik dat filmpje weer gaan analyseren. Ik keek het vluchtig door, en zag alweer genoeg aanknopingspunten. Maar wat heeft dat voor zin? De zoveelste analyse zal de NOS niet tot inkeer brengen. De verandering moet komen van degenen die tot nu toe liever wegkeken.

Twittercolumn

Je kunt klachten indienen, politici kunnen Kamervragen stellen, je kunt er een compleet rapport over schrijven… Maar @NOS op 3 gaat gewoon door.

Ook dit filmpje is weer een analyse waard. Maar wat heeft dat voor zin?

Het systeem zit potdicht

Het toezicht op de NPO is verfijnd tot bescherming van de NPO in plaats van als kwaliteitszorg te functioneren.

Het leeuwendeel van de NPO en de gevestigde media heeft kritiek op de NOS tot heiligschennis verklaard. Politici die het wagen om terechte(!) vragen te stellen, worden gebrandmerkt als ondermijners van de democratie (vraag maar aan @MonaKeijzer).

Ziek patroon bij de NOS

En dus draven dezelfde bevooroordeelde deskundigen weer op (Hallo Zainab Hammoud!).

En dus wordt weer relevante informatie weggelaten die Israël in een positiever licht zou kunnen stellen, of die negatieve kanten van Hezbollah en Iran zou kunnen benadrukken. We mogen al ‘blij’ zijn dat deze ene keer de diepe band tussen Iran en Hezbollah niet verheimelijkt wordt.

En natuurlijk moet er gesneerd worden naar Israël: ‘genocidaal geweld in Gaza’. Als je het vaak genoeg zegt, wordt het vast waar.🤥 En er zijn genoeg activisten en meelopers te vinden die zich aan willen sluiten bij die meute.🚮

Voedingsbodem

Weer een druppel in de al lang overlopende emmer van anti-Israël verslaggeving. En weer gericht op jongeren die al genoeg anti-Israëlbagger over zich heen krijgen via CestMocro en andere kanalen.

Goh, waar zou die toename in antisemitisme toch vandaan komen?🤔 Maar na de schrik van die aanslagen laatst, komen haastig de excuses alweer aangemarcheerd. ‘Je mag toch antizionistisch zijn? Israëlkritiek is toch niet verboden?’

Nee, Israëlkritiek is niet verboden. Maar wat is het een prachtige dekmantel om buitensporig kritiek op dat ene Joodse landje te hebben, en al het nieuws uit die regio zo te verdraaien dat Israël de schurkenstaat is, en alle vijanden van Israël zielige slachtoffers of dappere verzetsstrijders zijn.

En wat is ‘zionisten’ een prachtig woord om te misbruiken als je eigenlijk Joden bedoelt. Bob Vylan kwam er mee weg, toen hij opriep om op zionisten te jagen. Dus dan kan iedereen ermee wegkomen.

Oude haat in een nieuw jasje

Het huidige antisemitisme (beter gezegd Jodenhaat) meet zich nieuwe etiketten aan, maar het is dezelfde oude haat met akelig herkenbare complottheorieën. En die haat wordt gevoed door activistische verslaggeving die journalistieke normen negeert, en aanstuurt op demonisering van Israël.

Niet meer wegkijken

Alle integere journalisten van Nederland zouden eens op moeten staan tegen het anti-Israël activisme van hun collega’s die dit doen. Dát deze activisten dit doen is heus wel duidelijk. Een grondige analyse van een ruime steekproef van dit materiaal ligt er al. Maar welke journalisten durven hun nek uit te steken en op te komen voor journalistieke integriteit?

Om hun collega’s aan te spreken en van hen te vragen om niet alleen de foute, maar ook de goede kanten van Israël te belichten? Om niet altijd en eeuwig de kwade (zelfs genocidale!!) kanten van Israëls vijanden weg te moffelen?

En hetzelfde geldt voor politici. Al die politici die heimelijk hetzelfde denken als Mona Keijzer, maar te veel andere belangen hebben om op de bres te durven staan. De weinige goeden niet te na gesproken. Wie durft eindelijk eens echt principieel te zijn?

Het kwaad wint niet omdat het sterker is. Het kwaad wint omdat te veel mensen (die zichzelf heus niet slecht vinden) niets doen.

 

U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen en podcasts? Volg Maaike op Twitter.