Titelfoto: EU flags at the European Commission Berlaymont building. Guillaume Périgois. Unsplash License.

Vandaag zijn de EU-verkiezingen en dat is onze kans op een machtswisseling in Brussel. Na de Nederlandse kiezersrevolte van 2023 is het tijd voor een vervolg in de EU. Om de totalitaire neigingen van Brussel te stoppen, en om de nieuwe coalitie meer kans op succes in de EU te bieden. Ga stemmen!

In de hele EU zijn burgers al jaren aan het rebelleren. In Nederland, Duitsland, België, Frankrijk, Spanje, Polen en Roemenië gingen boeren de weg op om te protesteren tegen het landbouwbeleid. Pijnpunten waren onwrikbare regelgeving en de irreële eisen van de beruchte Green Deal.

Revolutie in Nederland

In Nederland leidde de boerenopstand tot een splinternieuwe partij die in 2023 bij de Statenverkiezingen in alle provincies de grootste werd. Dat was nog nooit vertoond, en het zegt veel over de onvrede bij kiezers. Want hoeveel sympathie er ook is voor de boeren en de vissers, die kan niet helemaal verklaren dat BBB zo verpletterend won.

Dat bleek wel toen in november de PVV een monsterzege boekte bij de Tweede Kamerverkiezingen. De partij verdubbelde in omvang, en de zogenoemde middenpartijen hadden voor het eerst in onze geschiedenis geen werkbare meerderheid meer. En waarop won de PVV? Op een heel ander onderwerp dan BBB: migratie.

Zowel migratie als landbouwbeleid zijn bij uitstek onderwerpen waarover kiezers zich niet gehoord voelen. Het zijn ook onderwerpen waarbij de EU belangrijk is. Als we willen dat de nieuwe coalitie werkelijk voor een koerswijziging gaat zorgen, is het wel zo prettig als Nederlandse politici in Brussel gehoor vinden voor hun beleidsvoorstellen.

Moedeloze kiezers

En toch lijkt de belangstelling voor de EU-verkiezingen maar lauw te zijn. Het lijkt wel alsof kiezers geen verband zien tussen de landelijke problemen en het verre Brussel, of dat ze geen vertrouwen hebben in de mogelijkheid tot verandering. Heeft de kiezer nog iets te zeggen in de EU?

De moedeloosheid bij kiezers is voorstelbaar. De EU lijkt een mammoettanker die onverstoorbaar doorvaart op weg naar steeds minder soevereiniteit voor de lidstaten en steeds meer ondoorzichtige bureaucratie vanuit Brussel. Onze politici verdedigen daar vaak niet de belangen van Nederlanders, maar misbruiken hun mandaat voor eigen belangen en ideeën.

Aardverschuiving in de EU

En toch is het dit jaar een goed idee om juist wel te gaan stemmen. De Nederlandse kiezersopstand staat namelijk niet op zichzelf; in heel Europa waait een wind van verandering. Zoals Lars Jacobusse schreef in EW magazine: ‘De Europese verkiezingen op 6 juni kunnen nog weleens voor een aardverschuiving gaan zorgen.’

Hoe kan die aardverschuiving eruit gaan zien? Nog een citaat uit EW magazine:

‘De gepeilde winnaars zijn vooral conservatieve en populistisch-rechtse partijen. De ECR (conservatieven) zou van 68 naar 76 zetels groeien. I&D (radicaalrechtse nationalisten) zou met 22 zetels groeien naar een totaal van 85 zetels in het Europees Parlement.
Als de peilingen verkiezingsuitslagen zouden zijn, zou voor het eerst in de geschiedenis de ‘grote coalitie’ (christendemocraten en sociaaldemocraten, die een hoofdrol speelden in het opbouwen van de Europese samenwerking) geen meerderheid meer hebben.’

In wezen staat hier dat de grootste voorstanders van een EU-superstaat hun meerderheid zouden verliezen. De partijen die meer soevereiniteit voor de lidstaten willen, zouden sterker worden. En dat betekent niet dat de EU uiteen zou vallen, maar hopelijk wel dat de EU-koers meer overeen zou gaan komen met wat de meeste kiezers al heel lang willen.

Losgeslagen politici

Kiezers ergeren zich al jaren aan alle betutteling uit Brussel en aan de geldverspilling door EU-politici. Zo wordt er al decennia geprotesteerd tegen het belachelijke – en peperdure – verhuiscircus naar Straatsburg, een concessie aan Franse arrogantie die inmiddels al miljarden heeft gekost. Maar alle protesten haalden tot nu toe niets uit: de kiezers mochten betalen, maar niet bepalen.

Politici die wegkomen met dit soort praktijken, zullen niet inbinden, en dat hebben we gezien. We werden opgezadeld met een eenheidsmunt die financieel en economisch altijd al dubieus was, maar tegen alles in gepromoot werd vanwege de politieke ambities van sommige groepen. Inmiddels is de euro een hoofpijndossier, maar we kunnen er moeilijk vanaf. Het is een politiek project.

En het kan altijd erger. Nu dreigt een schuldenunie waarbij Nederland garant gaat staan voor de schuldenberg van Zuid-Europese landen, die niet meer hun oude monetaire politiek kunnen voeren en hopeloos falen in de EU-dwangbuis. Alsof de corruptie en geldverspilling in Brussel ons al niet genoeg gekost hebben…

Totalitaire neigingen

En ja, er staat nog meer op het spel. De totalitaire tendensen van de EU-top uiten zich op allerlei terreinen, zoals bij het invoeren van de digitale ID. Weet u trouwens nog hoe het kwam dat Nederland hiermee instemde? O ja. Dat was de antidemocratische actie van Alexandra van Huffelen (D66) die een Kamermotie aan haar laars lapte. Een goede les voor wie overweegt D66 te stemmen.

Nogmaals: politici die wegkomen met dit soort praktijken, zullen niet inbinden. Dat geldt ook voor potentaatjes als Ursula von der Leyen en Thierry Breton – zie mijn vorige stuk – die momenteel de censuurbrigade in Brussel aanvoeren. Niet dat zij het censuur noemen, natuurlijk. Zij noemen het heel beschermend de strijd tegen desinformatie. Alles voor ons bestwil.

Voor ons bestwil zullen politici een klimaatpolitiek voeren die onze economie nog verder zal ondermijnen, zonder dat het klimaat er beter van zal worden. Voor ons bestwil zullen zij meer, meer, meer landen aan de EU toevoegen, of die nu bij ons passen of niet. Voor ons bestwil zullen zij Rusland blijven provoceren omdat zij een vijand nodig hebben om hun beleid te rechtvaardigen.

Geen EU-superstaat

Het grootste gevaar voor Europese burgers is niet klimaatverandering, economische malaise of Russische agressie. Het grootste gevaar voor Europese burgers is de machtsgreep van politici die tegen de duidelijk uitgesproken wil van de burgers in verder werken aan een EU-superstaat. Deze politici hebben een correctie nodig, en deze EU-verkiezingen bieden ons daar de kans voor.

De ondergangsfantasieën waarop de voorstanders van een EU-superstaat ons elke keer weer trakteren, zijn niet anders dan dat: fantasieën. Angst is een geweldig wapen als je kiezers de juiste kant op wilt sturen, maar het is geen instrument waar echte democraten zich van bedienen. Gaat Europa ten onder als de EU een samenwerkingsverband blijft? Natuurlijk niet.

Gaat Europa ten onder als landen serieus de voor- en nadelen van een EU-lidmaatschap tegen elkaar afwegen? Ook dan niet. De panische reactie bij sommige partijen als een eventueel referendum over een Nexit ter sprake komt, zegt vooral veel over hun afkeer van democratie en hun stiekeme besef dat hun plannen voor een EU-superstaat geen democratisch mandaat hebben.

Macht corrumpeert

Deze partijen zien democratie niet als een systeem waarin de meerderheid beslist, rekening houdend met de minderheid. Zij zien democratie als een systeem dat zij zo moeten bespelen dat een minderheid kan beslissen, zonder rekening te houden met de meerderheid. Die meerderheid is alleen van belang om een mandaat te verkrijgen waarmee die minderheid weer verder kan.

Zij spiegelen zichzelf voor dat zij het beter weten dan de meerderheid en dus best eigenmachtig besluiten mogen nemen die tegen de wil van de meerderheid ingaan. Hun enige concessie aan die meerderheid is dat ze hun plannen nog wel een keertje uit willen leggen. En nog een keer. En nog een keer. En natuurlijk willen ze ook wel wat concessies doen op gebieden die er niet zo toe doen.

Het zijn de logische dwalingen van mensen die te lang aan de macht zijn. Macht corrumpeert, en dat leidt niet direct tot regelrechte dictatuur, het gaat geleidelijker. Het begint met jezelf beter voelen dan de rest, en jezelf privileges toe-eigenen om jouw geweldige plannen beter uit te kunnen voeren. Waarna het doel steeds meer middelen heiligt.

Terugfluiten

Als deze elite iets nodig heeft, is het meer tegenspraak. Helaas ontbreekt die maar al te vaak in onze eenvormige media, maar gelukkig hebben we de stembus nog. Via de stembus kunnen de kiezers dwarsliggers, dissidenten en rebellen het EU-parlement in stemmen, zodat de totalitaire koers van de huidige EU gecorrigeerd kan worden.

Wie thuisblijft omdat ‘het toch geen zin heeft’ laat een gouden kans lopen. Bovendien kan deze thuisblijver van één ding zeker zijn: de EU-fans van D66 en Volt gaan wel stemmen.

Het is makkelijk klagen over de totalitaire neigingen van EU-potentaten, maar deze regenten hebben niet meer macht dan wij hen geven. Als zij ons mandaat krijgen, hebben zij weer voor jaren macht over ons, maar vandaag hebben wij de macht. Wij bepalen of zij een nieuw mandaat krijgen of dat zij teruggefloten worden.

Ga stemmen vandaag! Fluit de EU-regenten terug.

 

U kunt Maaike van Charante steunen via repelsteeltje.backme.org

Op de hoogte blijven van nieuwe artikelen? Volg Maaike op Twitter.